Tegenartikel tegen 'Baudet is een nazi'

De uitdrukking ‘linkse hobby’ is genoegzaam bekend: Wilders gebruikte ‘m om zaken als kunstsubsidie te bekritiseren. De grootste linkse hobby is volgens mij het speuren naar overeenkomsten tussen gehate (rechtse) politieke tegenstanders met de nazi’s om bij elke overeenkomst triomfantelijk te roepen dat de rechtse tegenstander is ‘ontmaskerd’ als nazi. En blijkbaar is dan de discussie ‘gewonnen’. Waardoor dat einde van de discussie dan precies wordt bewerkstelligd blijft echter altijd onopgehelderd: heeft men er vertrouwen in dat de achterban van de rechtse politicus zich van hem zal afkeren, nu deze is ontmaskerd als nazi, of heeft men er vertrouwen in dat er wel een Volkert zal opstaan die zal afrekenen met deze ‘nazi’? In de praktijk stopt de discussie natuurlijk niet, maar nu de rechtse politicus is ontmaskerd als nazi wordt wel de hele linkse achterban impliciet opgeroepen om alle discussie te staken en de nazi en zijn achterban voortaan alleen nog maar vuil aan te kijken en – als men op Twitter zit – alle sympathisanten van de nazi onmiddellijk te blocken. Met een nazi en z’n aanhang wil men als superieur ‘Gutmensch’ immers niets te maken hebben.

Waarom de echte christenen van D66 geen regering zouden moeten vormen met de duivelaanbidders van de ChristenUnie

Inleiding

Met betrekking tot de coalitiebesprekingen tussen het ‘motorblok’ (VVD, CDA en D66) en de ChristenUnie gaat het in de media slechts over de medisch-ethische kwesties als eventuele struikelblok en meer in het bijzonder over wat het ‘progressieve’ D66 op dit punt allemaal zou willen – verruiming euthanasie, onderzoek met embryo’s e.d. – en dat bij de ‘conservatieve’ ChristenUnie op bezwaren zal stuiten en is er opvallenderwijs geen aandacht voor wat de ChristenUnie in zedelijk-reactionaire zin allemaal wil – simpel gezegd is dat het volledig terugdraaien van de seksuele revolutie – zodat het ook een raadsel is in hoeverre D66 dat op zijn beurt zal gaan blokkeren. Ik denk echter dat wat de ChristenUnie allemaal wil terugdraaien meer discussie verdient dan wat D66 wil bij wijze van vooruitgang, want is het niet vooral een brede maatschappelijke discussie waard of we de seksuele revolutie geruisloos moeten laten afvoeren? En wie zijn hier eigenlijk de echte christenen? Ik heb wat ik hier ga zeggen al vaker gezegd in artikeltjes en/of tweets een of andere vorm, maar nu de ChristenUnie in de regering dreigt te komen en hooguit D66 dwars gaat liggen, wil ik nogmaals uiteenzetten waarom ik denk dat de gangbare ‘framing’ van dit conflict – christenen (ChristenUnie) vs. seculieren (D66) – op z’n minst misleidend is. Op basis van de inzichten van onder meer Nietzsche en Girard geloof ik dat je kunt stellen dat juist D66 de ware christenen zijn en de ChristenUnie fundamenteel antichristelijk in zijn vermenging van moraal en politiek.

Mijn feministische heldin: Simone de Beauvoir (toen het feminisme nog een serieus te nemen stroming was)

Feminisme kent verschillende golven en vormen. Kort door de bocht kan men denk ik de volgende bewegingen en opvattingen onderscheiden.

Vanaf het einde van de 19^de eeuw kwam de eerste feministische golf op bij wijze van de in wezen liberale eis dat mannen en vrouwen gelijke rechten moeten krijgen, resulterend in met name de uitbreiding van het kiesrecht zodat ook vrouwen mogen stemmen en gekozen kunnen worden in politieke functies. Vrijwel iedereen in het Westen onderschrijft inmiddels deze vrouwenemancipatie: hooguit religieuze fanatici verzetten zich ertegen, zoals in Nederland de SGP nog een beetje, en precies hier ligt ook een grote zorg van velen met betrekking tot de groeiende invloed van de islam in het Westen. 

Casanova, Don Juan en de femme fatale (een decadent relaas over seksuele roofdieren)

“In my study of communist societies, I came to the conclusion that the purpose of communist propaganda was not to persuade or convince, not to inform, but to humiliate; and therefore, the less it corresponded to reality the better. When people are forced to remain silent when they are being told the most obvious lies, or even worse when they are forced to repeat the lies themselves, they lose once and for all their sense of probity. To assent to obvious lies is...in some small way to become evil oneself. One's standing to resist anything is thus eroded, and even destroyed. A society of emasculated liars is easy to control. I think if you examine political correctness, it has the same effect and is intended to.” (Theodore Dalrymple)

https://www.goodreads.com/quotes/124952-in-my-study-of-communist-societies-i-came-to-the

Inleiding

Nergens liggen de leugens er zo dik bovenop en daarmee is nergens de totalitaire dwang zo sterk als in de linkse subdiscipline van het (gelijkheids)feminisme.  

De terroristische rechtvaardiging van terreur

Terreuraanslagen door moslims beheersen al een tijdje het nieuws in het Westen. Maar met het fenomeen van terrorisme zijn we langer vertrouwd, nu terrorisme in wezen bijna een typisch Westerse traditie is: alleen werden ze voorheen vooral door anarchisten en andere extreem-linkse groeperingen gepleegd. Toch denk ik dat de mind set van een moslimterrorist en een anarchist voor een groot deel dezelfde is (de moslimterroristen plaatsen zich aldus ironisch genoeg in een Westerse traditie met hun anti-Westerse aanslagen en omgekeerd leerde bv. de RAF de kneepjes van het vak door in de leer te gaan bij Palestijnse terroristen zodat er een duidelijke verbinding tussen beide groepen bestaat), zodat het interessant is om die algemene terroristische mind set eens nadere aandacht te schenken: wat motiveert de terrorist en wat denkt hij met terreur te bereiken? Het is makkelijk en sowieso politiek correct om niet verder te gaan dan de primaire gevoelens van afschuw, maar als filosoof/intellectueel wil ik graag de ander, inclusief de terrorist, begrijpen, te meer nu ik het idee heb dat er überhaupt weinig wordt nagedacht over wat terroristen drijft – zelfs niet in de huidige golf van terroristisch geweld – en dat veel van wat er wel wordt gedacht op misvattingen berust.

Een cultuurrelativistische beschouwing van ‘islamofobie’

Inleiding

Velen vatten de Europese weerzin tegen de islam op als een vorm van xenofobie of racisme. Vaak zijn het zelfs (zelfverklaarde) intellectuelen die daarmee mijns inziens hun intellectueel faillissement laten zien want deze ‘analyse’ is zo plat als een dubbeltje en onjuist bovendien. De opvatting van islamofobie als xenofobie of racisme getuigt in feite van een totaal gebrek aan analyse. Nu is er – in een soort Nietzscheaanse traditie – wel een racistisch argument te maken dat weerzin tegen de islam het symptoom van een heimelijke xenofobie of racisme is, maar dat argument vind je juist weer nooit ergens terug. Ik zal dat argument hier ontwikkelen.

De Zweedse verkrachtingsgolf

Al jaren spreken de rechtse media over een verkrachtingsgolf in Zweden die zijn oorzaak zou hebben in de moslimimmigratie. Naar aanleiding van Trump’s obscure opmerking over Zweden waar iets aan de hand zou zijn, zien we linkse media nu opeens die vermeende Zweedse verkrachtingsgolf door immigranten ‘debunken’ als ‘fake news’. Er zou helemaal geen verkrachtingsgolf zijn, maar de stijging in de cijfers zou moeten worden verklaard omdat in het ‘feministische’ Zweden “de definitie van seksueel geweld is dankzij een nieuwe wet verruimd en vrouwen worden aangespoord aangifte te doen”.

http://www.volkskrant.nl/buitenland/hoe-zweden-afgelopen-week-slachtoffer-werd-van-een-mediastorm~a4467048/

Reactie op mijn nieuwe bans (en is filosoferen hetzelfde als trollen?)

De laatste tijd heb ik niet meer veel aandacht aan Twitter of deze blog gegeven, omdat ik ervoor in de plaats reacties leverde eerst op de site van historicus Jona Lendering (https://mainzerbeobachter.com/) en daarna op Sargasso (waar Jona ook een auteur is). Inmiddels ben ik op beide sites geband waarbij Sargasso als reden heeft opgegeven dat ik een ‘trol’ ben. Nu is dat ‘trol’-ding voor mij nog altijd een wat onduidelijk begrip. Maar voor ik daar iets over zeg, eerst iets over mijn ervaringen op die twee – erg linkse – websites en hoe mijn pessimisme over de toekomst is gegroeid. Wat ik interessant vond aan Jona Lendering en Sargasso is dat we hier te maken hebben met zogenaamde intellectuelen, in ieder geval academici, aan de (uiterst) linkse kant van het politieke spectrum die als zodanig de elite van Nederland vertegenwoordigen. Ik hoopte met hen de dialoog te kunnen voeren om zodoende uit de impasse c.q. polarisatie tussen elite en volk/populisten te kunnen komen. Maar ik werd teleurgesteld. 

Het religieuze respect voor het Lot: het kapitalisme bij socialisten

Dit artikel in de NRC, http://www.nrc.nl/nieuws/2016/09/29/zoals-de-banen-verdeeld-worden-zo-worden-ook-de-meisjes-verdeeld-4520246-a1523978, prikkelde me tot de volgende vraag: waarom strijden socialisten wel voor zoiets oppervlakkigs als een gelijke (‘eerlijke’) verdeling van geld/inkomen maar niet voor zoiets levenswezenlijks als een gelijke (‘eerlijke’) verdeling van liefde? De grondgedachte is immers dat elk mens – als mens – respect en geluk verdient en zelfs in gelijke mate en in ieder geval in voldoende mate: waar rechts de natuurlijke ongelijkheid zegent, wil links die natuurlijke ongelijkheid als onrechtvaardig corrigeren in de vorm van moraal e.d. op grond waarvan iedereen gelijk wordt behandeld en een gelijke portie aan levensgeluk ontvangt. Maar er schuilt iets van waarheid in bekende clichés als dat geld niet gelukkig maakt en dat de waardevolle dingen in het leven onbetaalbaar zijn: waarom richt het socialisme zich dan vrijwel louter op dat geld – dat banale goed dat niet gelukkig maakt – en eigenlijk nooit op de liefde (of andere waardevolle zaken) waarvan de meesten zullen vinden dat dat belangrijker is voor ons geluk en welzijn dan geld? 

Tip aan de media en eurofielen: verander je strategie (want zo ga je niet winnen)!

Keer op keer incasseren de EU en haar massale aanhang onder journalisten en hoogopgeleiden verlies bij referenda. Ik geloof in de universele rede, zodat als de eurofiele deskundigen werkelijk deskundig zijn zij de anderen zouden moeten kunnen overtuigen dat het Europese project een goede zaak is (en ik geloof niet dat iets te moeilijk voor de gemiddelde persoon is: zoals Einstein al wist betekent dat je iets niet kunt uitleggen aan de leek slechts dat je het zelf nog niet voldoende hebt begrepen). Ik acht ook zeker niet uitgesloten dat de eurofielen gelijk hebben in hun opvatting dat we beter af zijn met de EU dan zonder EU, zelfs als we daarbij meenemen dat zij als hoogopgeleiden sowieso de winnaars van de mondialisering zijn zodat ze geneigd zijn te makkelijk over het hoofd te zien dat er ook verliezers van de mondalisering zijn en dat precies die mensen aan de onderkant in referenda tegen elk verdrag van de EU stemmen. Maar waarom overtuigt de boodschap van de geleerde eurofielen dan niet? 

Het fascisme van de PVV

Inleiding

Het is vanuit linkse kring een vaste gewoonte dat men de PVV racistisch of fascistisch noemt of dat men zelfs Wilders met Hitler vergelijkt. Uit die vergelijkingen blijkt altijd vooral dat men geen idee heeft wat het fascisme of nazisme behelsde. Evengoed is de PVV in mijn ogen wel een enigszins fascistische beweging maar om geheel andere redenen dan wat je altijd leest.

De ondemocratische tendensen van de sociaal-democratie

Democratie als middel

De sociaal-democratie is ontstaan als een democratische poging tot revolutie vanuit de gedachte dat de meerderheid altijd arm is en dus wel voor het socialisme zal stemmen zodat het socialisme geen gewelddadige revolutie nodig heeft om aan de macht te komen (vergelijk dit met het huidige islamisme dat eveneens om tactische redenen de democratie omarmt vanuit de gedachte dat de meerderheid van een moslimland moslim is en dus toch wel op de islampartij zal stemmen). Er is dan geen sprake van een principiële omarming van de democratie en zelfs van een spanning zoals ook bij het islamisme dat de democratie openlijk opvat als een trein die je neemt om op je bestemming te komen maar die je eenmaal aangekomen weer verlaat (omdat de wetten van Allah altijd beter zijn dan de wetten die mensen c.q. de meerderheid der mensen wil).

Waarom alleen een rechts feminisme de vrouwenemancipatie kan doen slagen

Inleiding

Vaak ontstaan er interessante ‘links/rechts’-discussies qua oorzaken en dus ook qua oplossingen van algemeen erkende problemen. Zo is iedereen het er wel over eens dat het financiële systeem niet goed functioneert, maar waar links de oorzaak in marktwerking ziet en dus meer overheidsregulatie wil, ziet rechts de oorzaak juist in een gemankeerde marktwerking en ziet het de oplossing in ‘echte’ marktwerking. Zo ook wil iedereen de positie van allochtonen op de arbeidsmarkt verbeteren maar waar links de oorzaak in discriminatie en de oplossing in positieve discriminatie van minderheden (en de bestraffing van 'negatieve' discriminatie) ziet, ziet rechts de oorzaak in juist te veel overheidsgepamper en de oplossing in het ‘jezelf invechten’ door minderheden. In het verlengde hiervan zal ik een ‘rechtse’ oorzaak en oplossing presenteren van het verwante probleem van een halfslachtige vrouwenemancipatie: meer dan op andere terreinen hoor je hier alleen maar het linkse perspectief (feminisme is zeg maar een ultiem ‘linkse hobby’) terwijl volgens mij het rechtse perspectief dat ik hier zal ontwikkelen veel sterker is zodat ik de feministen toch aanraad dit perspectief – dat ik vooral aan Plato zal ontlenen – eens in beschouwing te nemen. Bovendien kan dit perspectief verklaren waarom het inwilligen van alle eisen van feministen de vrouwen evengoed geen echte vrijheid of gelijkheid heeft gebracht, zodat het feminisme in een crisis is gekomen: men beseft dat de vrouwenemancipatie nog niet af is maar men weet zelf niet goed meer wat dan nog het probleem is en/of wat er nog zou moeten gebeuren.

De relevantie van links en rechts voor dieren en andere politieke kwesties

De Koude Oorlog en het einde van ideologie

De meesten zijn gewend de termen ‘links’ en ‘rechts’ te associëren met de Koude Oorlog tussen de Sovjet-Unie of het Oosten (socialisme) en de VS of het Westen (het liberaal-kapitalisme), zodat men zich dan afvraagt of de termen nog betekenis hebben na de Val van de Muur en het einde van die Oorlog. Maar tot op zekere hoogte verloren deze termen reeds ten tijde van die Oorlog al veel van hun betekenis in de hier bedoelde zin doordat men ideologisch steeds meer naar elkaar toe groeide en zeker ook de intellectuelen bewust een middenweg zochten tussen de twee rivaliserende systemen (bv. bij de invloedrijke filosoof Rawls en er is zelfs betoogd dat juist het Westen na de Tweede Wereldoorlog het communistisch paradijs in hoge mate heeft gerealiseerd in de vorm van de welvaarts- en verzorgingsstaat). Precies om die reden schreef Bell al in 1960 zijn beroemde boek ‘The End of Ideology’. Sterker nog, het Amerikaanse liberaal-kapitalisme en het Sovjet-socialisme waren in wezen eigenlijk al vanaf het begin beide links want ‘progressief’ om welke reden ze elkaar heel goed konden begrijpen en elkaar ook zo heftig konden beconcurreren qua onder meer de technologie waaronder de wapenwedloop. De VS en de Sovjet-Unie streefden dezelfde progressieve doelen van welvaart, vrijheid en vooruitgang alsmede een vernietiging van de oude standenmaatschappij/wereld van kerk en koning na en beconcurreerden elkaar om de titel ‘kampioen van de vooruitgang’ (die de VS leken te hebben gewonnen met hun bemande maanlanding): hun strijd ging slechts om de vraag naar de juiste middelen om hetzelfde doel te bereiken.

De bron van het kwaad op de snelwegen (of waarom subjectiviteit de waarheid is)

Een verdrievoudiging van het aantal verkeersdoden

Vandaag verscheen het bericht in de media dat het aantal verkeersdoden is verdriedubbeld op de snelwegen waar de maximumsnelheid is verhoogd naar 130 km/u (bv. http://www.volkskrant.nl/binnenland/aantal-verkeersslachtoffers-op-130-wegen-verdrievoudigd~a4287791/?hash=7ebe41ef2e7f573b5a7852231b6b0122394d8a43). Linkse partijen en ‘deskundigen’ zien dit als een bevestiging van hun standpunt dat hogere maximumsnelheid leidt tot meer doden, zodat die verhoging een foute beslissing van de verantwoordelijke minister was, terwijl die minister nog geen conclusies wil trekken omdat alleen daar de maximumsnelheid is verhoogd op grond van rapporten die uit hebben gewezen dat daar de maximumsnelheid kan worden verhoogd zonder een verhoogd risico op ongelukken. Op grond van mijn ervaring als automobilist (plus mijn denkkracht) wil ik echter wel conclusies trekken maar die zijn onder meer dat de wetenschappers geen gelijk hebben en dat Schultz dus gelijk heeft in de zin dat de oorzaak niet – althans niet de primaire oorzaak – de verhoogde maximumsnelheid is.

Op naar het Zweedse model

De export van het christenfundamentalisme uit de VS

De ChristenUnie acht het de christelijke kern van haar politieke taak om zwakkeren te helpen. Het onderscheidt zich echter van andere linkse partijen –  die uiteraard ook voor de zwakkeren willen opkomen – doordat de ChristenUnie qua zeden en normen conservatief is, zodat in de combinatie ervan de ChristenUnie een opvallende aandacht voor de prostituee heeft: de prostituee is bij uitstek de ‘zwakkere’ die de ChristenUnie wil ‘redden’ van haar ‘destructief’ losbandig bestaan in een ‘criminogeen’ milieu (hetgeen ongetwijfeld met Jezus’ voorbeeld in de Bijbel te maken zal hebben: boven alles wordt Jezus er geportretteerd als iemand die tollenaars en hoeren niet uitstootte maar redde van hun dwaalweg). Eerder al heb ik er op gewezen dat vanuit de VS een christenfundamentalisme is geëxporteerd naar de rest van de wereld: in Afrika voert deze een opvallend succesvolle strijd tegen homoseksualiteit en in Europa een opvallend succesvolle strijd tegen prostitutie. De ChristenUnie is in wezen het Nederlandse filiaal van dit Amerikaanse en onverdraagzame protestants fundamentalisme.

Een geschiedenisje van hippiedom en onmaatschappelijkheid

Inleiding

Er zijn twee redenen waarom de repressie jegens drugs, prostitutie e.d. me zo stoort (waardoor ik er veel over schrijf): die repressie is betuttelend dus antiliberaal (ik geloof in ‘baas in eigen brein c.q. over het eigen lichaam’) en de gegeven argumenten – met name de zo dominant geworden betuttelende argumenten – zijn oneigenlijk waardoor er niet eens een eerlijk debat over deze zaken plaatsvindt. In plaats van een ideologische analyse (die ik hier al heb gemaakt: http://gebandvanjoop.blogspot.nl/2015/05/over-drugs-en-prostitutiebeleid-waarom.html) zal ik in dit artikel vooral een historische analyse maken.

Waarom geluk zich niet laat dwingen (pleidooi om ongelukkig te mogen zijn)

In de oudheid betekende vrijheid burgerschap en burgerschap betekende democratische participatie in de macht. In de moderne tijd is het een illusie voor de gewone burger te denken dat hij politieke invloed kan uitoefenen: zijn vrijheid is zijn recht met rust gelaten te worden door een overheid die zich door middel van politie en moderne technologie met alle details van het leven van elke burger wil bemoeien (vroeger waren alle ogen gericht op de koning; in de moderne tijd keerde zich dat om en heeft men de politie ingevoerd als alom aanwezige ogen en oren van de koning). Maar de totalitaire neiging van de moderne Staat laat zich hooguit afremmen maar niet stoppen: het probeert zich in onze tijd te legitimeren door een ‘goede’ totalitaire Staat te zijn die ervoor zorgt dat elke burger een inkomen en - door alle nieuwste wetenschappelijke en technische inzichten - in toenemende mate ook gezondheid en geluk kan verwerven.

Hoe slecht zijn onze journalisten?

NB. Dit was eigenlijk bedoeld als mijn reactie op de reactie van Sven Snijer op mijn http://gebandvanjoop.blogspot.nl/2016/01/de-dissidente-mening-als-spam-over-de.html. Omdat het wat lang is geworden, publiceer ik het hier als een apart artikeltje.

De luie journalist

Terecht wordt wel gesteld dat de hedendaagse journalisten – al dan niet noodgedwongen vanwege krimpende budgetten – lui zijn geworden en zelfs niet meer over de inhoud berichten maar louter nog over de politieke poppetjes: minister A zei dit en fractievoorzitter B vond dat maar dom waarop partijgenoot C van A boos werd op B etc. Zulk ‘nieuws’ is immers supermakkelijk, snel en goedkoop te maken. Over de inhoud verslag doen is veel moeilijker en als dat al gebeurt wordt maar al te vaak de verantwoordelijke minister, het OM of een vertrouwde deskundige geciteerd zonder dit te interpreteren of zelfs maar een weerwoord op dit verhaal op te zoeken.

De drie posities in het islamdebat

Inleiding

Naar aanleiding van het laatste schrijfsel van Sven Snijer (http://svensnijer-essays.blogspot.nl/2016/03/van-islambasher-tot-ultra-links.html) wil ik hier betogen dat er drie posities in het islamdebat bestaan en dat nota bene de mijns inziens juiste positie – tevens de middenpositie tussen twee extremen – nauwelijks is vertegenwoordigd in het politieke en maatschappelijke debat, zodat in de media door zowel links als rechts nagenoeg alleen, op nota bene polariserende wijze, grote onzin wordt gedebiteerd.

A clear and present danger

Inleiding

In dit artikel zal ik vanuit een politiek-filosofische insteek kort uiteenzetten waarom de vrijheid van meningsuiting zo’n hoog goed is en waarom Wilders, zelfs in het weinig liberale Nederland op dit punt, zou moeten worden vrijgesproken in het huidige strafproces tegen hem. Dit is uitdrukkelijk geen juridisch betoog (dat als zodanig een rechter zou kunnen overtuigen): dat laat ik graag aan de advocaat van Wilders over. Mijn betoog is gericht aan het publiek met het doel een bewustzijn en debat te openen over de vrijheid van meningsuiting als fundamenteel en democratisch grondrecht.

De wraak van het plebs (waarom de revolutie nakende is)

Inleiding

Trump lijkt kans te maken op presidentschap, Wilders en zijn PVV blijven onverminderd populair, er komen meer referenda: het populisme lijkt sterker dan ooit en een serieuze bedreiging te zijn geworden voor de gevestigde orde. In de media – die op hand van de gevestigde orde zijn – verschijnt een stroom van artikelen die dit fenomeen behandelen maar slechts uit oogpunt van afkeer en afwijzing. Men is simpelweg baffled en vol onbegrip over wat er gaande is. De artikelen verraden bovenal een diepe minachting voor het plebs dat steun geeft aan de populistische revolte. Zo staan er alleen al vandaag twee artikelen op nrc.nl waaruit het onbegrip en de minachting blijkt. De eerste heeft de alleszeggende kop ‘Tien jaar PVV betekent tien jaar verzieking politiek klimaat’ en de tweede stelt als vraag: “Wat is er met ons in Europa gebeurd dat de redelijkheid, de redelijke twijfel, de redelijke vragen zijn omgeslagen in verongelijktheid en rancune?” (http://www.nrc.nl/handelsblad/2016/02/24/geen-tragedie-maar-een-wederopstanding-1592143). Maar in plaats van een antwoord op die vraag te geven, barst de auteur Louise O. Fresco slechts los in een bejubeling van de multicultuur en het welkombeleid van Merkel (op basis van de multiculturalistische ‘verrijking door verscheidenheid’) dus suggererend dat de ‘verongelijkten’ die tegen dit beleid protesteren simpelweg xenofoob en dom zijn. Een en ander heeft mij geprikkeld om het fenomeen te verklaren (en het plebs enigszins in bescherming te nemen), hetgeen ik hier zal doen.

Het feminisme is zelf extreem-rechts geworden

Het feminisme heeft het zwaar momenteel: veel feministen worden van alle kanten aangevallen omdat ze zo mal reageren op de schokkende gebeurtenissen in Keulen en andere steden. Mal, omdat ze – anders dan ze plachten en zouden moeten doen – niet vierkant achter de slachtoffers zijn gaan staan, maar juist – ook al is dat indirect – de aanranders en verkrachters in bescherming namen door bv. het hele probleem zo breed te maken – alle mannen zouden verkrachters zijn, om het cru te stellen – dat er in Keulen e.d. eigenlijk niets, althans niets bijzonders, is gebeurd. Waar voorheen feministen ervoor streden dat aangiftes van aanranding en verkrachting serieus worden genomen door de politie, staan zij nu voorop om openlijk te twijfelen of de vrouwen die aangiftes hebben gedaan wel serieus genomen moeten worden op grond van de suggestie dat het allemaal een door Pegida gefabriceerde hoax zal blijken te zijn (‘nog even en er zijn meer aangiftes dan dat er vrouwen aanwezig waren!’), waarmee ze hoe je het ook wendt of keert een grote dienst verlenen aan de aanranders en verkrachters. Zoals we dat ook altijd bij moslimterroristen zien, kunnen de advocaten van allochtone terroristen en verkrachters steevast rekenen op de hulp van het hele linkse deel der natie die als een soort pro-Deo-advocaat overuren maakt om de verdachten vrijgesproken te krijgen. Toch kwam het voor velen als een verrassing dat zelfs feministen hun hele zaak laten vallen voor – klaarblijkelijk – de heiligste aller linkse zaken, namelijk de zaak van het anti-racisme. Seksueel geweld is erg, maar racisme, waaronder de suggestie dat de massa-aanranding in Keulen cultuurbepaald zou kunnen zijn, is volgens deze feministen nog veel erger.

De dissidente mening als spam (over de psychologie van de afschaffing van de vrijheid van meningsuiting)

Inleiding

Zoals de (onder)titel van deze website suggereert, pretendeer ik hier dissidente meningen te uiten: meestal tegen de linkse mainstream en dogma’s, soms tegen de rechtse mainstream en dogma’s, maar in de kern tegen elk mainstream en dogma omdat ik geloof in weerwoord als noodzakelijk element voor een progressieve beschaving en dat elk idee moet worden ‘getest’ door ‘m aan te vallen (waarmee mijn linkse afkomst wordt verraden). Ik pretendeer niet de waarheid te verkondigen, wel een interessant tegengeluid en een opmerkelijk ander perspectief te openen. Daarbij put ik niet alleen uit mijn eigen inzichten, maar vooral ook uit de hele filosofiegeschiedenis. Filosofie is immers meer nog dan LSD geestverruimend (zei geloof ik Merleau-Ponty al) en is daarom onontbeerlijk voor een echte intellectuele ontwikkeling die een dialectische ontwikkeling is waarbij elk idee weer wordt tegengesproken en het de kunst is om de tegenstellingen te overwinnen in een voorlopige ‘synthese’. Ik denk dat mijn artikelen op die manier kunnen bijdragen aan een meer intellectueel debat over actuele politiek-maatschappelijke kwesties in Nederland, hetgeen hard nodig is omdat steeds meer nog maar één verhaal wordt verteld, namelijk het verhaal van de machthebbers (de journalisten zien zichzelf graag als ‘vierde’ macht die de uitvoerende macht kritisch controleert, maar in werkelijkheid zijn zij meer nog dan de rechters slechts de spreekbuis van de macht). Marx zei al dat de heersende opvatting de opvatting van de heersende klasse is. Daarbij blijkt het weinig uit te maken of die heersende klasse ‘rechts’ is, zoals in de tijd van Marx, of ‘links’, zoals in onze tijd.

Links, vergaar eens moed om het eerlijke verhaal te vertellen!

Nog veel irritanter dan welke linkse mening dan ook is het structureel ontkennen door Links dat ook maar iemand de ramp waartoe het linkse beleid leidt, heeft voorzien. Bv. iedereen zag al lang vantevoren aankomen dat Asschers plan om de maximale periode van verlengingen van tijdelijke dienstverbanden tot twee jaar terug te brengen niet zal leiden tot meer vaste dienstverbanden maar alleen maar tot nog snellere beëindigingen en dus tot nog meer onzekerheid voor de werknemer zonder vast contract, maar het laat zich eenvoudig raden hoe de PvdA gaat reageren als een onderzoek dit ook echt gaat bevestigen: ‘goh, wat een verrassende uitkomsten; niemand zag dit aankomen’. Want zo reageert de PvdA altijd op elk falen van haar beleid: bij Links is het immers altijd 'wir haben es nicht gewusst’ (waarmee ik een bruggetje maak naar Duitsland in de volgende alinea :)).