De dissidente mening als spam (over de psychologie van de afschaffing van de vrijheid van meningsuiting)

Inleiding

Zoals de (onder)titel van deze website suggereert, pretendeer ik hier dissidente meningen te uiten: meestal tegen de linkse mainstream en dogma’s, soms tegen de rechtse mainstream en dogma’s, maar in de kern tegen elk mainstream en dogma omdat ik geloof in weerwoord als noodzakelijk element voor een progressieve beschaving en dat elk idee moet worden ‘getest’ door ‘m aan te vallen (waarmee mijn linkse afkomst wordt verraden). Ik pretendeer niet de waarheid te verkondigen, wel een interessant tegengeluid en een opmerkelijk ander perspectief te openen. Daarbij put ik niet alleen uit mijn eigen inzichten, maar vooral ook uit de hele filosofiegeschiedenis. Filosofie is immers meer nog dan LSD geestverruimend (zei geloof ik Merleau-Ponty al) en is daarom onontbeerlijk voor een echte intellectuele ontwikkeling die een dialectische ontwikkeling is waarbij elk idee weer wordt tegengesproken en het de kunst is om de tegenstellingen te overwinnen in een voorlopige ‘synthese’. Ik denk dat mijn artikelen op die manier kunnen bijdragen aan een meer intellectueel debat over actuele politiek-maatschappelijke kwesties in Nederland, hetgeen hard nodig is omdat steeds meer nog maar één verhaal wordt verteld, namelijk het verhaal van de machthebbers (de journalisten zien zichzelf graag als ‘vierde’ macht die de uitvoerende macht kritisch controleert, maar in werkelijkheid zijn zij meer nog dan de rechters slechts de spreekbuis van de macht). Marx zei al dat de heersende opvatting de opvatting van de heersende klasse is. Daarbij blijkt het weinig uit te maken of die heersende klasse ‘rechts’ is, zoals in de tijd van Marx, of ‘links’, zoals in onze tijd.

Tegen de linkse geschiedvervalsing (met een filosofie van het antisemitisme)

Inleiding

Enorm veel mensen zijn geïnteresseerd en zelfs gefascineerd door de geschiedenis van de Tweede Wereldoorlog en het Derde Rijk. Maar de vraag naar de ideologie van de nazi’s wordt vreemd genoeg nooit zelfs maar gesteld (althans niet in de publieke ruimte buiten universiteiten). Ikzelf ben daarentegen altijd juist gebiologeerd geweest door de vraag wat de nazi’s nu eigenlijk dachten. Waar kwam hun antisemitisme vandaan en waarom was die zo fundamenteel dat ze letterlijk alles – denken en leven – eraan op hingen en opofferden? Welke gronden droegen zij daarvoor aan? Doordat hier nooit over wordt gesproken – de bronnen van het nazigedachtengoed zoals Hitlers Mein Kampf worden zelfs het liefst verboden – zijn de nazi’s militair wel verslagen, maar met de aanval op hun gedachtengoed (of ‘Weltanschauung’ zoals Hitler het zelf noemde) is men nog altijd niet eens begonnen! Ook bv. Sloterdijk spreekt in dit verband van “de merkwaardige zwijgzaamheid van de oprecht filosofische kritiek op de zogenaamde fascistische ideologie” (NB. voor het gemak gooi ik het nazisme/antisemitisme en fascisme op één hoop, ook al heeft het fascisme geen antisemitische kern). Het idee is klaarblijkelijk: het fascisme is zo’n gedegenereerde, inferieure en uiteraard schadelijke theorie dat zij geen serieuze analyse of studie verdient: zij dient slechts zo krachtig en resoluut mogelijk te worden afgewezen.

Enige wetenschapsfilosofie in het licht van de viering van 100 jaar relativiteitstheorie

In aansluiting op mijn laatste artikel over de ‘pseudowetenschap’ der psychologie alsmede de huidige viering van Einsteins (algemene) relativiteitstheorie, wil ik in dit artikeltje enkele basisconcepten van de wetenschapsfilosofie overbrengen. Ik zal me beperken tot Popper en Kuhn (en een beetje positivisme): hun theorieën zijn niet alleen zeer belangwekkend en tevens geschikt om de waarde van Einsteins werk te verhelderen, maar ook heerlijk om te vertellen omdat ze zo simpel zijn en zich zo goed lenen voor een sterk anekdotisch en fascinerend verhaal. 

Het postmaterialisme van GroenLinks

Er is al veel geschreven over de ‘intellectuele leegte’ bij links vanwege de val de Muur – en daarmee het failliet van het communisme – en de in het Westen reeds gerealiseerde verzorgingsstaat. Ook heeft links enorm gefaald inzake de groeiende onvrede over het Europese project dat geen democratie lijkt te kunnen verdragen: links heeft het in wezen liberale project van de EU omarmd vanwege haar geloof in samenwerking in plaats van (de liberale) competitie (het liberalisme heeft echter de grenzen simpelweg afgeschaft om grote internationaal opererende bedrijven meer winsten te kunnen laten maken) en heeft tegenstanders – zoals te doen gebruikelijk bij links – tot nationalistische nazi’s gedemoniseerd zodat men niet meer op haar schreden kan terugkeren (de ironie is dat juist de nazi’s een zeer vergelijkbare “noodzaak” tot een ‘verenigd’ Europa te berde brachten als bv. D’66 dat nu doet: vanwege de opkomende supermachten – nu onder meer China en toen de VS en de Sovjet-Unie – kan Europa alleen ‘overleven’ als het zich verenigt (onder een dominerend Duitsland) want ‘kleintjes worden opgegeten door de groten’ en ‘samen staan we sterk’ (het adagium van het fascisme); het verschil is slechts dat de tanks zijn vervangen door de euro). Toch is er een nieuw links elan mogelijk en Jesse Klaver lijkt die te hebben gevonden, al lijkt dat meer een intuïtie van hem te zijn (en de historische kern van GroenLinks überhaupt) dan de uitkomst van een analyse. Sowieso lijken de huidige politici en het Nederlandse volk nauwelijks nog op de hoogte van de ideologische, filosofische en historische context van hun opvattingen (hetgeen overigens ook historisch past bij het Nederlandse ‘postpolitieke’ poldermodel dat weinig ruimte geeft aan ideologieën) en ik zie het als mijn bijdrage aan het publieke debat om hetgene wat politici zeggen en doen te verklaren door ze in de juiste ideologische, filosofische en historische context te plaatsen. Wat het standpunt van Jesse Klaver en dat van zijn partij GroenLinks kenmerkt is dat de economie en geld er niet toe doen, zoals met name Jesse Klaver heel sterk naar voren brengt, hetgeen politicologen ‘postmaterialisme’ noemen. Ik zal het hoe en waarom van dat postmaterialisme uitleggen.

Over drugs- en prostitutiebeleid: waarom links en rechts elkaar nooit zullen overtuigen

Inleiding

Wat mij altijd opvalt inzake de politieke discussies over drugs- en prostitutiewetgeving is dat de argumenten voor en tegen legalisatie in beide gevallen identiek zijn, maar dat links het desondanks presteert om bij beide kwesties de tegengestelde positie in te nemen op grond van de tegengestelde argumenten zodat links op het ene dossier precies de argumenten hanteert die het op het andere dossier verwerpt. Maar dit leert ons veel over de aard van politiek (en een wezenlijk verschil tussen links en rechts überhaupt), zoals ik met onderstaande analyse van de politiek inzake drugs- en prostitutiebeleid wil laten zien.

De onweerstaanbare aantrekkingskracht van het antisemitisme op links

Linkse mensen komen altijd met de ‘zondeboktheorie’ om racisme en antisemitisme te verklaren. Zo kwam ook Timmermans in Buitenhof weer met het verhaal dat in slechte tijden mensen nu eenmaal helaas naar zondebokken zoeken en dat ze dan (om wellicht een mysterieuze reden) altijd de Joden tot mikpunt van hun haat maken. Nu ben ik een groot aanhanger van de zondeboktheorie van antropoloog Girard, vooral omdat hij naar mijn mening daarmee heel geloofwaardig het fenomeen van de religie en het in wezen anti-religieuze karakter van het christendom verklaart (daarover zal ik vast later eens meer vertellen), maar de zondeboktheorie is niet erg bruikbaar om racisme en antisemitisme te verklaren. Het verklaart immers niet waarom het altijd de Joden zijn die worden gehaat. Maar dat vormt precies de aantrekkingskracht ervan voor links: omdat de zondebok niet nader wordt bepaald kan dat alles zijn zodat men de echte zorg van links, namelijk de zelf verzonnen ziekte ‘islamofobie’, kan gelijkschakelen met antisemitisme zodat niemand meer kan ontkennen dat ook islamofobie iets verschrikkelijks is. Maar de twee zaken zijn niet hetzelfde: ze zijn zelfs elkaars tegenpolen zoals ik zal laten zien. En dan zullen we ook begrijpen waarom juist linkse mensen altijd zo sterk naar antisemitisme neigen, ook als ze dat proberen te verbergen achter een antizionisme en ander Israël-gebash.